Przed chwilą wypuściłam mojego Borysa na wybieg z innymi końmi. To jego pierwsze spotkanie z kolegami na wybiegu od czasu, kiedy doznał poważnego urazu oka. Najpierw postał chwilę przy bramce wtulając pysk w moje dłonie, potem zebrał się na odwagę i odszedł w głąb pastwiska. Długo patrzyłam za nim, żeby przyjść mu z pomocą, gdyby inne konie mu dokuczały. Patrzyłam na jego biedne, zszarzałe, niewidzące oko. Przyszło mi na myśl ile razem przeżyliśmy, ile dał mi z siebie. Pomyślałam jak zawsze był i będzie ważny w swój cichy sposób w moim życiu.

To jego pierwszy rok bez startu w zawodach. Mam nadzieję, że osoby interesujące się westernem pamiętają mojego Borysa jak dzielnie startował w trailu, pleasure i reiningu. Był naprawdę dobry, zawsze w czołówce. I nie chodzi mi o to ile pracy włożyłam w jego przygotowanie, w to, by "odpad" skokowy (wybacz koniu!) umiał się przestawić na nowe konkurencje. To ON wkładał serce w pracę, to ON umiał się zmobilizować podczas turnieju, kiedy mną rządziła trema. Borys, śmieszny koń, którego kupiłam przypadkiem, w opłakanym stanie. Mamy za sobą kilka lat wspólnej, codziennej pracy. Znosił cierpliwie moje błędy pokazując mi drogę, którą teraz podążam w mojej pracy przygotowując kolejne konie. Zawsze był uparty i potrafił pokazać mi "figę z makiem", a z drugiej strony ufał mi głęboko, tak jak i ja jemu. Akceptował moje wygłupy nawet, gdy na Halloween ubrałam go w czarny foliowy płaszcz i założyłam świecące rogi: popatrzył wtedy na mnie z pełnym dystansu zdziwieniem zdając się mówić "aleś sobie, mała, wymyśliła, ale O.K., nie ma sprawy". Rozczulił mnie też, gdy zakrapiałam mu ostatnio oko: wszyscy inni używali dutki, bo to nieprzyjemna i wymagająca precyzji operacja, a ja weszłam do jego boksu, gdy leżał, pogłaskałam, położyłam sobie jego głowę na kolanach i spokojnie nałożyłam maść na ranne oko.

W zeszłym roku, po grudniowych pokazach na Torwarze, gdzie pojechaliśmy dzięki miłemu zaproszeniu Aleksa Jarmuły, zdecydowałam, że Borys musi odpocząć. Dużo od niego wymagałam od długiego czasu i zauważyłam, że był zmęczony. Dostał urlop: pastwisko, luz, spacery, trochę gimnastyki dla zdrowia, żadnych wymagań. Odłożyłam na bok moje ambicje – z żalem, bo uwielbiam zawody. Ale gdy tylko Borys wydobrzeje, a stan jego oka się poprawi wrócimy do pracy, tym razem nie dla mnie, lecz dla niego: żeby zachował swoją sprawność fizyczną i żeby nadal czuł się potrzebny. Bez względu na wynik. Ten czas odpoczynku i jego choroba uzmysłowiły mi bowiem, jak bardzo jest dla mnie ważny jako OSOBA oraz to, co najbardziej kocham w jeździectwie – tę unikalną więź pomiędzy człowiekiem i zwierzęciem. Przyjacielem i partnerem.