Jeżeli twój koń pozostaje w rozluźnieniu, gdy naciskasz liną w miejscu popręgu, pora aby nauczył się akceptacji czapraka i siodła na swoim grzbiecie.
Kluczem do sukcesu jest spowodowanie, aby zwierzę zaakceptowało kolejno etapy, zanim przejdziesz z nim do następnego. Kosztuje to czas, aby odczulić konia w poszczególnych fazach ćwiczeń. Nie idź na skróty. Zawsze czas wykonywania czynności w metodach Clintona Andersona odgrywa główną rolę. Gdy koń przejawia opór w stosunku do twoich działań, nie przestawaj poruszać czaprakiem czy przybliżać siodła - w neutralny sposób, nie mający na celu przestraszenie zwierzęcia. Wtedy masz prawo odpuścić presję i nagrodzić konia, jeżeli zatrzyma się w miejscu i choć trochę się rozluźni (pamiętaj, cokolwiek koń wykonał tuż przed tym, jak odpuściłeś nacisk, właśnie to zostało przez ciebie nagrodzone). Postaraj się, aby mowa twojego ciała i głos pozostawały neutralne dla konia. Nie próbuj krzyczeć, warczeć lub w inny sposób okazywać swoje zdenerwowanie.

1. Zacznij od próby odczulenia konia na czaprak. W jednej ręce trzymaj doczepioną do kantara linę, w druga chwyć czaprak i potrząsaj nim rytmicznie przybliżając i oddalając go od grzbietu konia. Głowa konia powinna być zwrócona w twoją stronę. W ten sposób, gdy zwierzę będzie starać się kopnąć, czy naprzeć na ciebie, jego zad automatycznie oddali się od ciebie. Nie skradaj się do konia i nie zarzucaj ukradkiem czapraka na konia. Podchodź do zwierzęcia jakby było dobrze zajeżdżonym koniem.

2. W momencie gdy koń stara się odejść od ciebie, podrażaj za nim rytmicznie machając czaprakiem. Cały czas pilnuj, aby głowa konia zwrócona była w twoją stronę. Potrząsaj czaprakiem tak długo, jak długo zwierzę przejawia opór.

3. Gdy na koniec koń wreszcie się na chwilę zatrzymał i rozluźnił, przestań potrząsać czaprakiem i zastosuj nagrodę. Powtarzaj działania opisane w pkt 1 – 3 z dwóch stron konia, aż czaprak nie będzie stanowił dla konia problemu, a zwierze pozwoli go umieścić na swoim grzbiecie (może to zabrać nawet i kilka dni).

4. Kiedy koń potrafi na trwałe zaakceptować na grzbiecie czaprak, przybliż go do siodła. Gdy nie wykazuje zdenerwowania, spróbuj umieścić siodło na jego grzbiecie. Gdy widzisz przejawy oporu, sięgnij po tą samą metodę przybliżania i oddalania, z jakiej korzystałeś przy zakładaniu czapraka (gdy czaprak spada z grzbietu konia, gdy starasz się założyć mu siodło, możesz odrzucić czaprak i poczekać z czaprakiem do czasu, gdy będziesz widzieć że jesteś bliski założenia na stałe siodła).

5. Jeżeli uzyskasz od konia w pozycji „stój” pełną akceptację siodła na grzbiecie (do tej chwili wykonałeś zapewne z pół tuzina wkładania i zdejmowania siodła z każdej strony konia), załóż popręg i podciągnij go delikatnie do lekkiego napięcia, potrzymaj w takiej pozycji przez kilka sekund ....

6. ..... następnie poluzuj popręg i zastosuj nagrodę. Powtórz kilka razy ćwiczenie z popręgiem, stopniowo wydłużając czas jak i stopień napięcia popręgu. Gdy koń się przy tym wierci, podążaj za nim, tak aby ciągle być przy jego ciele. Nie zaprzestawaj nacisku.

7. Gdy już koń całkowicie zobojętniał na popręg dopasowany do jego ciała, możesz przejść do powtórzenia całego procesu z tylnym popręgiem. Nie przyspieszaj – wykonuj czynności z tą samą uwagą. Zwłaszcza teraz przypilnuj, aby zwierzę trzymało głowę w twoim kierunku, dla bezpieczeństwa. Gdy dojdziecie do etapu, w którym koń pozwala w rozluźnieniu założyć na siebie pełne siodło, możesz teraz zdjąć mu kantar i pozwolić aby na pół godziny swobodnie poruszał się po ujeżdżalni. Ułatwi to zwierzęciu przyzwyczaić się do odczucia siodła na swoim grzbiecie i utwierdzi go w przekonaniu, że taki stan nie jest powodem do strachu.



Na podstawie artykułu Clintona Andersona pt. „Saddling, Part 2: Tacking Up”, opublikowanym w kwietniowym numerze „Horse&Rider”.